من هنوزم به تو ایمان دارم و تو.........
بااین که فراموش شده ام
هنوز هم صدایت را می شنوم
با این که صدایم نکرده ای
هنوز هم همه جا می بینمت
با این که به دیدنم نیامده ای
هنوز هم با عشق تو پا بر جام
با این که خودت را زیر بار عشق دیگری شکسته ای
هنوز هم همان طور مقدس دوست میدارمبا این که زندگی خود را به تباهی کشانده ای
هنوز هم چشمانی به اشتیاق نگاهت منتظرند
با این که چشم به چشم دیگری دوخته ای
هنوز هم دلواپس دل نگرانی های توامبا این که از همه ادما بریده ای
هنوز هم نمی توانم گرد غم رو روی صورتت تحمل کنمبا این که شنیده ام خودت را باخته ای
هنوز هم دوست دارم شانه ام تکیه گاهی برای شانه ات باشد
با این که شانه هایم زیر بار این عشق شکسته است
هنوز هم از امید حرف میزنم
با این که تو از زندگی خدا حافظی کرده ای
هنوز هم نمیدانم دست سرنوشت چرا گره دوستی ما را گسست
با این همه میدانم.من هنوز به تو ایمان دارم و تو..........
دلم از زمین گرفت
دلم از خزان گرفت
دلم از نبودنت گرفت
دل من ــ دل نبود
واژه خواستنی بود محال
جام عشقی بود تهی!لابه لای این همه خواب
رویای عشق تو هم رفت به خواب
و خودت نآمدی ای عشق
و خودت گپ نزدی ای عشق
و مرا سوزاندی
مرا بردی به خواب
خوابی از جنس ناب!
خواب....!چه کسی مرا بیدار خواهد کرد؟!
با کدامین بانگ؟!
با کدامین داد!
با کدامین فریاد...
آرزوی من این است
مثل سیم یک گیتار
زیر دست تو باشم لحظه خوش دیدار
گلی را برای عزیز ترینم به آب می اندازم
شاید به او برسه و او یادی از من بکنه
دوستت دازم...............
گرفته بوی دلگیر جدایی
تموم کوچه های سرد پاییز
سکوت شب یه فریاد بلند
دل من از غم عشق تو لبریز
تموم کوچه های آشنایی
گرفته بوی دلگیر جدایی
ز هر آلاله ای فریاد برخاست
بهار زندگی من کجایی
هوای بوی نمناک خیابون
هوای عطر یک دسته عقاقی
هوای هر چه با تو آشنا بود
فقط از تو برام این مونده باقی
می خونه توی کوچه های پاییز
شبا وقتی که تو ، تو خواب نازی
یه مرد عاشق دلگیر و تنها
به یاد فصل بی وفای گلریز
تو نیستی وای تو نیستی تا ببینی
تموم لحظه هام دلگیر و خاموش
کند فریاد دل از بی وفایی
بهار زندگی من کجایی
باران عشق
آرام میبارد باران
...ببار بر من ای باران
قطره های باران بر صورتم می خورند
من چترم را میبندم و کنار میگذارم و خودم را به باران میسپارم
باران با قطره هایش چهره ام را نوازش میکند
بر لبانم مینشیند
چشمانم را میبندم
صورتم را بوسه باران میکند
بر گردنم میلغزد و روی شانه هایم مکثی میکند
مرا از عشق خیس کن باران
از شهوت لبریز کن باران
...قطره های باران به آرامی از شانه هایم پایین می روند
...
باران روی تمام بدنم نشسته است
باران شدید می شود
لباس بر اعضای بدنم می چسبد
...مثل زندانی که برای بوییدن آزادی صورت خود را به میله های زندان می چسباند، بدنم خود را به لباسها می چسباند
...
یک رعد
...و ناگهان باران بند میاید
...و احساس آرامش مطلق
لحظه پر کشیدن تو توی یک کویر غریب
دست تو از من جدا بود تنها بودم توی خلوت
ای عزیز رفته بر باد تنهام نذار تو این طوفان
خوبیهات و ازم نگیر تنهام نذار ای مهربان
روزای خوبی داشتیم کنار هم برای فردا
خراب نکن اون روزارو تنهام نذار من و تو غمها
حادثه عشق
خشاخش برگهای زرد
صدای پاییز بود
و آغاز بستن پنجره ها
کوچه تنها می شد
با سوتهای بی وقت عشق
و
تدارکی ازلی در کار بود
تا حادثه ی عشق
در برخوردی ساده
میان بادهای گیج پاییزی
چشمان ما را تر کند
افسوسی نیست
که چرا ستاره یخوشبختی از دور سوسویی زد در ناپایداری یک شب کوتاه
که من
خاطره اش را چون فانوس خیالی بر سقف شبهای دگر آویخته ام 
ناله کردم اشک فشاندم همی تا ببینم بینوایی، همدمی
گفتم ای پروردگار ذولجلال خسته جانی را رها کن از ملال
مرغک درمانده را پرواز ده رهنوردی خسته را آواز ده
عاشقی را آشنای راز کن میهمانم در به رویم باز کن
ناگهان گویی وجودم پر گرفت دستی از رحمت مرا در بر گرفت
تیرگی ها از روانم دور شد خانه اندیشه ام پر نور شد
یافتم در سایه او ایمنی شد سراپای وجودم روشنی
عالمی دیدم نه در حد بیان عالمی آن سو تر از وهم و گمان
غرفه غرفه، پنجره در پنجره باغ بود و سبزه بود و منظره
مشرق و مغرب پر از مهتاب بود دیده ام از دیدنش بیتاب بود
صد قمر بر آسمان آویخته گردشان الماس اختر ریخته
عشق دریایی است بی ساحل
فریادیست بی سکوت
آغازایست بی پایان
خورشیدیست بی غروب
طوفانیست بی حاصل
اما آتشی است بی خاکستر
بهای عشق
می خوام از تو بنویسم ولی قلم راه نمی ده
می خوام از دلت بگم ولی دلم جاه نمی ده
تو دلم جایی نمونده تا بازم از تو بگم
دیگه عشقی باقی نیست تا بازم عاشق بشم
من خودم و گم کردم تا که تو پیدا بشی
راه دوری رفتم تاکه تو شیدا بشی
اون بهایی که دادم واسه پیدا شدنت
گم شدن خودم بود نه که رسوا شدنت
نمی دونی رفتنت با دلم چه کاری کرد
قلبمو آتیش زده عقلمو فراری کرد
حالا که تو رفتی پس بزار منم برم
ولی بی تو من راه دوری نمی رم
می رم تا پیدا کنم دلیل رفتنتو
دلیل جدایی از تنها همدمتو
اگر اعتقاد تو به من اینقدر کم بود
اگر بارون عشقت واسه من نم نم بود
پس چرا عاشق شدی عاشقی مرد می خواد
دلی مثل دریا قلبی پردرد می خواد
عاشقی آسون نیست راهی پر خطر داره
اگر مردش نباشی خیلی درد سر داره
به خدا دلم گرفته نمی تونم بی تو باشم
نمی تونم نمی تونم بی تو توی این خونه باشم
به خدا دلم گرفته از تموم شبهای بی تو
تلخی شبای دلگیر نمی ره از خونه بی تو
دیگه حتی شر شر بارون من و یاد تو می یاره
یاد اون اشکای سردم روزای بی تو دوباره
کاش برای خسته دلا دو تا دست مهربون بود
کاش برای عاشقا کسی همدرد و همزبون بود
تا از لمس کردن اون دستا بوی صداقت احساس می شد و
از همنشینی با همزبونا دردی از عاشقا دوا می شد ولی افسوس
که دیگه صداقت معنی نداره و عاشق واقعی وجود نداره و
عشق بدون غم و درد دروغ و هوس
چه غریبانه و تنها
توی بسته خیالم
بازنشته غم توی سینه
وقتی تو نیستی کنارم
باز دلم گرفته امشب
دیدنت تنها بهانه
باید این مشق سکوت و
خط زدش از این ترانه
فاصله تنها رقیبم
توی این بُعد مسافت
بدجوری باخته دل من
توی دنیای رفاقت